بسیار میبینم و میخوانم که دوستان مدام در جستجوی کشاندن میلیون نفر آدم به خیابان هستند. البته تلاش در این راه امری است پسندیده اما آنچه نگرانم میسازد دلسردی کاذبی است که پس از دیدن پنجاه هزار نفر و نه یک میلیون نفر حادث میشود. این از بد روزگار است که با دولت و نظامی حریف هستیم که یک را ده میکند و صد را یک و اینگونه است که ما بیش از آنکه در قدرت "جمع" تفکر و اندیشه کنیم در هراس از "عدد" هستیم. باور یقین دارم آنچه نظام را از هم خواهد پاشید نه حضور میلیونی که حضور دهها و صدها نفری است. فرسایش روانی بر پیکره نظامی است که به سایه خود نیز اعتماد ندارد که هر تجمعی را از این به بعد با شک و تردید نگاه خواهد کرد. جای شگفتی است که نظامی که تا دو ماه قبل خود را متکی بر آرای مردم میدانست و در طول سال پنجاه و دو نماز جمعه، چندین و چند راهپیمایی، حداقل یک انتخابات و دهها مراسم مذهبی دیگر از جمله نیمه شعبان، شبهای قدر و دهه محرم دارد اکنون باید در هراس از این باشد که مباد در هیاتی، جمعی سخنی بگویند و علیه یزید دشنامی دهند، که مباد در نیمه شعبانی به جای دست زدنهای فرمایش شده صدای قرآن و سینه زنی به گوش آید که مباد در شبهای قدر از ابن ملجم سخنی به میان آید که مباد در سینما، در تئاتر، در مترو، در استادیوم، در مسابقات کشورهای اسلامی، در دانشگاه، در مدرسه، در خیابان، در کوچه پس کوچه به ناگاه جمعی بلند شوند و سخنی بگویند علیه ظلم. دوستان عزیزم به خود و به جمع پنج نفره و ده نفره خود اعتماد داشته باشید. دیوار را به دو شکل میتواند از بین برد یا سیل بیاید و یا ضربات مداوم قطرات آب خوردش کند. دیوار فروخواهد پاشید. تاریخ به این مطلب گواهی میدهد.